Publicacións

Mostrando publicacións desta data: abril, 2020

Es imposible vivir a dos metros de nadie

Imaxe
Hoy amanecimos con decenas de vídeos de padres y madres son sus hijos por las calles de los principales centros urbanos del país. Vídeos que vinieron acompañados de miles de insultos y comentarios como "¡por vuestra culpa la cuarentena durará hasta 2021, insensatos!". En primer lugar, ¿qué os esperabais? Sabemos de sobra en qué país vivimos y cuál es el comportamiento de la gente, esto no es Islandia. En segundo lugar, ¿de verdad creéis que, cuando todos podamos salir, en lugares como Gran Vía, se va a respetar al 100% la distancia de seguridad y todos llevaremos guantes y mascarilla? No. No solo por cómo se comporta la población, sino porque es prácticamente imposible. No trato de disculpar a los protagonistas de estas famosas imágenes dominicales, para nada. Actos de irresponsabilidad como sentarse a escasos centímetros de un desconocido o hacer corrillos de 10 personas me parecen despreciables... Pero no me sorprenden. Siempre se debe hacer lo mejor posible para no c...

O último suspiro de liberdade

Imaxe
O estado de alarma decretouse o sábado 14 de marzo ás 8 da noite. Dende aquel anuncio, calquera simple imaxe ao aire libre que se nos pasa pola cabeza semella un paraíso. Neses dous días anteriores á proclamación da corentena xa asomaron as primeiras restricións, como a suspensión das clases en todos os niveis educativos, mais naquel entón ninguén pensaba pasar máis dun mes confinado. Agora vemos aqueles días con perspectiva e parámonos a pensar se en realidade aproveitamos o tempo que temos, se apreciamos os privilexios cos que contamos sen sequera darnos de conta. Hai quen pode estar orgulloso dos seus últimos suspiros de liberdade, e hai quen desexaría ter saído da casa aquel último xoves, venres ou sábado. O xoves espertei coa noticia de que ir á facultade xa non estaba recomendado polas autoridades galegas, o cal era de esperar, vistas as suspensións das clases noutras comunidades. Ademais, tiña un partido de fútbol ás 3 da tarde, unha entrada para ver unha obra de t...

La Línea Invisible: "El trasfondo de un hecho efímero pero inevitablemente trascendental"

Imaxe
Una de las series del momento y, sin duda, un imán de espectadores; un imán de malas críticas para los que solo ven su polo negativo y un imán de admiración para los que supieron comprender e incluso empatizar con los dos polos. En lo que nadie puede discrepar es en que esta historia cuenta, en seis capítulos de cuarenta minutos, los inicios de Euskadi Ta Askatasuna. Para no comenzar de lleno en la propia historia, me gustaría destacar algo que La Línea Invisible  tiene y que considero igual de fundamental que la trama en cualquier pieza cinematográfica: la estética. Vivmos en una época en la que lo vintage es un regalo para los ojos de la gente; esos tonos sepia mezclados con colores pastel triunfan en los gustos de hoy y a muchos nos gustaría ver nuestra vida pasada por un filtro como el que tiene esta serie. Sin embargo, sería un error incluir estos tonos en la paleta de colores del siglo XXI porque es una paleta que no admite carreteras llenas de 600 y terroristas en tra...

Xogando co B/N no confinamento

Imaxe
“Lendo preto dos raios do sol” -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- “Toma 7891642 da película volver á vida , na que estamos todas e todos metidos” ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ “Poñendo a roupa a secar, despois dunha dura tarde de running polo corredor” ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- “Vese mellor a través das reixas do cárcere que entre as persianas deste arresto domiciliario” ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- “Despois de botar a sesta, conto os coches que pasan pola estrada, hoxe van dous en toda a tarde” ---------------------------------------------...

¿Fin do curso xa? Non ten pinta

En algo estamos todos los estudiantes de acuerdo: no es normal que la Universidad de Santiago de Compostela nos mantenga desinformados sobre lo que va a pasar con este curso hasta dos semanas antes de que comience la época de exámenes . No sabemos si se suspenderá, si se aplazará, si se retomará todo online... En fin, en este tema, la organización no tiene excusa. Ahora bien, por culpa de estas semanas de incertidumbre que nos está aportando la USC, ya han surgido protestas de todo tipo, algunas organizadas y otras no tanto. Hay una que parece que destaca entre todas y es la que está detrás del hashtag #Findocursoxa. Esta propuesta propone anular todo lo que queda de curso y dar todas las materias por aprobadas sin que computen en la media final. La justificación para ello es que los estudiantes no están preparados para recibir una docencia online debido a la falta de recursos o debido a las diversas situaciones de cada casa; con una pandemia así pueden surgir multitud de dificult...

Saldremos de esta, pero no todos juntos

Cada día, todos los telediarios comienzan igual: "Hoy hay un nuevo récord de infectados por coronavirus; hoy han sido 9.345". Con estos datos y los de las defunciones diarias calculan la famosa curva que a la que todos rezan y la cual esperan que se aplane pronto. No voy a decir que sea una mentira, pero poco le queda para serlo. Lo correcto sería decir: "Hoy se han realizado 50.000 tests, de los cuales 9.345 han dado positivo" . Nos hacen creer que en España hay 100.000 afectados (hoy, miércoles 1 de abril)... Pues no, no es cierto. Se conocen 100.000 afectados, tenemos 100.000 nombres y apellidos con el bicho dentro de su cuerpo. Os creéis que si en España se hiciesen 46 millones de tests, ¿habría el mismo resultado? Es obvio que no. No hay 100.000 infectados dentro de 46 millones de ciudadanos, hay 100.000 infectados dentro de las personas que se hicieron el test, que no llegan al millón. Es decir, que sabemos que hay 100.000 infectados entre un millón de prueb...

Este es mi momento, me presento

En primer lugar, mi nombre es Iago, con i latina, no acepto ninguna variante con una letra de mis mo nombre y de imperio distinto. En mis ratos libres estudio periodismo en Santiago de Compostela y esta será mi ventana al mundo desde hoy, en plena cuarentena por el coronavirus.  Chanabana es un blog bilingüe (galego y castellano) donde habrá publicaciones esporádicas sobre distintos temas, pero todos compartirán algo; los textos que se publiquen en este blog serán de opinión y/o crítica. Mi propósito es contar lo que pasa a través de mis ojos, ofreciendo mi punto de vista sobre: Temas de actualidad Política Deporte: sobre todo fútbol, tenis y baloncesto Cine y series Temas que me parezcan interesantes (no necesariamente de actualidad) Música Además, subiré alguna que otra galería fotográfica, cada una con un tema concreto. En definitiva, esta será una ventana de información siempre acompañada de mi más sincera opinión.